Duyurular

DRAM

Eyşan - Ezel 
“Ben ne zaman bu kadar kayboldum, Ömer? Ne zaman bu kadar karanlık biri oldum? Seni gördüğüm ilk anı hatırlıyorum… Manavda, o gülüşünle bana baktığında, sanki hayat bana bir şans vermişti. Ama ben o şansı kendi ellerimle yok ettim. Bahar için dedim, ailem için dedim… Ama yalan, Ömer. Hepsi yalan. Ben korktum. Sana layık olmaktan, o masum sevgine tutunmaktan korktum. Cengiz’e gittim, Ali’ye sığındım, çünkü senin gözlerinle kendime bakmaya cesaretim yoktu. Seni o hücreye attığımda, asıl ben zincire vuruldum. Her gece seni düşlüyorum, her gece o eski Ömer bana ‘Neden?’ diye soruyor. Cevabım yok. Pişmanlık mı? Evet, ama yetmez. Seni geri istiyorum, ama hak etmiyorum. Ezel oldun şimdi, benden intikam alan o adam… Ve ben, her darbeni hak ediyorum. Ama bilmeni isterim, Ömer… Seni öldürdüğüm gün, ben de öldüm. Bu Eyşan, sadece bir gölge. Ve bu gölge, seni sonsuza dek sevecek.”

KOMEDİ 

Efsun - Kocan Kadar Konuş 
“Biliyor musun, Sinan, ben bu evlilik işinden vazgeçiyorum! Annem arıyor, ‘Efsun, ne zaman torun?’ diyor, teyzemler ‘Kızım, yaşın geçiyor, koca bul!’ diye üstüme geliyor, bir de sen çıkıp ‘Efsun, sakin ol, evleniriz işte’ diyorsun! Sakin olamıyorum, Sinan! Düğün salonu mu bakalım, yoksa ben gidip kendime bir ada mı alayım, emin değilim! Geçen gün rüyamda gelinlik giymiştim, ama üstümde gelinlik değil, patates çuvalı vardı, çünkü bu baskı beni patates gibi hissettiriyor! Seni seviyorum, tamam mı? Ama bu evlilik lafı her geçtiğinde bende bir panik, bir telaş… Düşünsene, nikâh masasında ‘Evet’ diyeceğim, ama aklımda ‘Acaba catering’de patates kızartması var mı?’ diye düşünüyorum. Bana yardım et, Sinan! Ya beni bu çıldırmış aileden kurtar ya da gel, beraber bir patates tarlasına kaçalım, en azından orada huzur buluruz!”